Εκτιμηση, Επιστροφη και Timing...

Σημερα θα ηθελα να ασχοληθω με ενα αλλο θεμα που με καιει.... Την εκτιμηση. Η μαλλον το αν πραγματικα ισχυει αυτο που λενε οτι δεν εκτιμας κατι παρα μονον οταν το χασεις. Η ακομα χειροτερα το γιατι ισχυει αυτο...
Σιγουρα καθε ανθρωπος εχει αντιληφθει κατι τετοιο εστω και μια φορα στο περασμα του απο αυτον τον (κατα τα αλλα υπεροχο) κοσμο. Καθενας απο εμας εχει αναφωνησει σε καποιο κρισιμο σημειο "Στερνη μου γνωση να σ'ειχα πρωτα"... Τι ειναι αυτο ομως που μας κανει να φτανουμε σε αυτην τη συνειδητοποιηση? Γιατι ο ανθρωπος ειναι τοσο εγωιστης και τυφλος και δεν μπορει να δει κατι παρα μονο οταν αυτο του φωναζει απο μακρια¨Addio, bye bye, ciao, sayonara, τα λεμε παλληκαρι, τελος κι αντε γεια??? Και τι διαφορα του κανει οταν αυτο που ειχε τον παραταει στα κρυα του λουτρου και παει σ'αλλες πολιτειες (ερωτικες και μη...)?
Ειναι θεμα καθαρα εγωισμου η υπαρχει και κατι αλλο, πιο βρωμικο στο βασιλειο της Δαννημαρκιας? Γιατι ο εγωισμος υπαρχει δεν το συζητω... Ειχες κατι κι το χασες... Τις περισσοτερες φορες το διωξες μονος σου. Και δεν ειναι τωρα να λεμε "Τι ειχαμε, τι χασαμε??"-εγω αυτα δεν τα πιστευω... (Οριστε, παλι ο ΕΓΩ-ισμος...)
Επισης με ταλανιζει κι ενα αλλο ερωτημα...
Οταν τελικα σπασει ο διαλος το ρημαδοποδι του και χασεις αυτο που ειχες, ανοιξεις τα ματια σου και το δεις, τα βγαλεις μετα απο την τοση συνειδητοποιηση, τα ξαναβαλεις για να ξαναδεις τι μαλακια εκανες κλπ κλπ, μετα εσενα τι σου μενει να κανεις??? Δανειζομαι δυο εκφρασεις απο τους φιλους μας τους αγγλοσαξονες για να εκθεσω τις αποψεις που δυιστανται:
1ον: A good opinion once lost, is lost forever, οποτε οτι και να κανεις εσυ μαγκα μου δεν εχει γυρισμο...
2ον: There is nothing lost, that can't be found if sought... που λεει κι ο ποιητης (Σαιξπηρ, Σονετα)...

Χωρις να θελω παλι να "θυματοποιησω" τον εαυτο μου, οπως λεει κι ενας καλος "φιλος", ψαχνω μεσα απο αυτα να βρω μια λυση στο δικο μου θεμα... Πλεον δεν αποτελει προβλημα, αλλα θεμα... Ενω κατι μεσα μου μου λεει "μην σταματας, αμα θελεις κατι (πισω) διεκδικησε το", υπαρχει και μια αλλη ρημαδοφωνη, εξω μου αυτη τη φορα και για την ακριβεια στο απεναντι επιμαχο στρατοπεδο που μου λεει καθαρα και ξαστερα "Τραβα στην ευχη της Παναγιας, εγω δεν θελω να σε ξερω"....
Αν το παρουμε απο καθαρα εγωιστικης αποψεως, θελω να επιστρεψω σε μια σιγουρη και γνωριμη κατασταση που ξερω οτι δεν θα με απογοητευσει γιατι ειναι δοκιμασμενη. Αυτο που δεν ξερω σιγουρα ειναι οτι, απο τη στιγμη που η ριξη εχει επελθει, το γυαλι εχει ξαναγινει αμμος απο τον κατακερματισμο και το καπακι στραβωσε και δεν βρισκει πια τον τεντζερη, ποσο σιγουρη και γνωριμη θα ειναι μια μετεπειυα κατασταση. Και ποσο σιγουρη ειμαι εγω οτι θελω να γυρισω εκει? Κι αν καταλαηξουμε τελικα να συντηρουμε μια νοσηρη και επωδυνη "πραγματικοτητα" μονο επειδη δεν εχουμε τη δυνατοτητα να προχωρησουμε???? (Αχ οταν μου τα λεγες, δεν σ'ακουγα...)
Παρ'ολη την ανοιχτοματια μου τωρα, εγω εμμενω στην αποψη μου για το δικο μου θεμα... Ενταξει, αμα φας μια φορα, δυο φορες, τρεις φορες μπιζελια και σε πειραξουν, καταλαβαινεις οτι πρεπει να μεινεις μακρια απο τα μπιζελια. Αμα επισης βαλεις μια, δυο, τρεις φορες παπουτσι νουμερο 36 και δεις οτι σε κοβει, καταλαβαινεις οτι θες το 37... Αν ομως δοκιμασεις μια σχεση με εναν ανθρωπο και κανοντας ενα λαθος την χαλασεις μια φορα, μετα καταλαβαινεις οτι τη δευτερη φορα θα κανεις το ιδιο λαθος οποτε δεν υπαρχει λογος να μπεις παλι στην διαδικασια, η καταλαβαινεις οτι αναγνωριζοντας την αδυναμια και το λαθος σου, μπορεις μετα να δοθεις και να αφοσιωθεις ολοκληρωτικα στον ιδιο ανθρωπο ψυχη τε και σωματι?

Αληθεια δεν ξερω... Και δεν καταλαβαινω... Το βασιλειο μου για μια λιγοτερο επωδυνη λυση.... Θελω να μαθω να εκτιμω κατι οταν το εχω... Στο σωστο timing... Η κι αν δεν το εκτιμω, να το σεβομαι.... Γιατι του αξιζει... Γιατι μου αξιζει....