Και για να τριτώσει το κακό έτσι με το καλημέρα σας, πείτε μου τη γνώμη σας για τα λάθη και τη συγχώρεση....

Αυτό είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ τον τελευταίο ένα μήνα και μια μέρα... Αφετηρία του προβλήματισμού, ο χωρισμός μου, για τον οποίον είμαι εγώ 100% υπεύθυνη... Πως φτάσαμε ως εδώ? Με τα ψέμματα... Αυτά που έριξαν την πριγκήπισα από το θρόνο της...
Πάντα υπήρξα ένας άνθρωπος που με την παραμικρή δυσκολία κατέφευγε στα ψέμματα και τον ψυχολογικό εκβιασμό... Κάποια στιγμή θα το έτρωγα το χαστούκι μου-επόμενο ήταν. Αυτό το ήξερα-το φανταζόμουν μάλλον. Το πότε και υπο ποιες συνθήκες δεν ήξερα.... Ε, το μαθα κι αυτό...
Άσχημο πράγμα να καταλαβαίνεις ότι τελικά κάνεις κι εσύ λάθη... Άσχημο πράγμα να καταλαβαίνεις ότι πληγώνεις κάποιον... Κι αν αυτός ο κάποιος σ'αγαπάει κιόλας-άστα να πάνε... Ομογώ δεν ήθελα να το περάσω αυτό ακόμα... Όχι σε αυτήν την ηλικία, όχι υπο αυτές τις συνθήκες... Όπως λέει και ένα τραγούδι-μη μου γ****ε την καρδιά, είμαι παιδί ακόμα...
Τα ψέμματα ειπώθηκαν, τα λάθη έγιναν, οι μάσκες έπεσαν... Και τι κάνει τώρα η μικρή μας πριγκήπισα? Πως συνεχίζει τη διαδρομή της? Τι να κάνει παρακάτω όταν ξαφνικά βρίσκεται με δύο πληγωμένους εγωισμούς στην πλάτη της(ο ένας δικός της-ο άλλος του πρίγκηπα) και μια καρδιά που αρχίζει σιγά σιγά να γεμίζει συναισθήματα? Για αυτά που έκανε τόσον καιρό, για αυτά που δεν έκανε, για αυτά που θα μπορούσε να είχε κάνει.... Βρε την έρμη την πριγκήπισα...
Βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπη με τα λάθη μου. Και ήτανε πολλά, πιστέψτε... Αυτός ο έρμος ο πρίγκηπας, τι τράβηξε κι αυτός....Κι όμως δεν μίλαγε-αυτό τον έφαγε... Βεβαίως εκείνη την Κυριακή πρίν ένα μήνα και 1 μέρα-4 Μαίου για την ακρίβεια-σηκώθηκε κι έφυγε, τι άλλο πια να κάνει....
Κι εκεί άρχισε η παράνοια για την μικρή πριγκήπισα-για μένα.. Μην κρύβομαι τώρα... Άρχισα να κάνω κι άλλα λάθη, κι άλλα ψέμματα, κι άλλες βλακείες, προκειμένου τώρα να φέρω πίσω τον μικρό μου πρίγκηπα... Πόσο τον αγαπάω τώρα... Εκ των υστέρων... Πολύ αργα...(Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια...αλλά...).
Εδώ λοιπόν τίθεται το ερώτημά μου... Όταν ένας άνθρωπος κάνει λάθος-λάααααααααθη στην πείπτωσή μου-και, δυστυχώς για την ψυχική του ηρεμία, τα αναγνωρίσει, δικαιούται ευκαρία επαναφοράς? Όταν ο άλλος σου λέει¨εντάξει σε συγχωρώ, αλλά δεν σε αφήνω να διορθώσεις το λάθος σου", εσύ τι ακριβώς πρέπει να κάνεις??? Να το χωνέψεις έτσι απλά και να πας παρακάτω? Να παλέψεις και να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις και πιστέυεις ότι σου αξίζει? Ή να ξεφτιλιστείς ακόμα πιο πολύ??? (Σε περίπτωση που κάποιος από εσάς αναρωτηθεί, εγώ έκανα ένα μείγμα από το δεύτερο και το τρίτο-θανατηφόρος συνδιασμός.)
Ο πρίγκηπας ανένδοτος... Ταπείνωση, ξεφτιλίκι, υποβιβασμός, σπάσιμο νέυρων, ψυχολογικός εκβιασμός... Σκουπίδι με έχει κάνει να αισθάνομαι... Πιο κάτω κι από μηδέν... Επίπεδο παλαιοντολογικής περιόδου-τόσο χαμηλά... Αλλά εγώ, εκεί! Επιμένω... Είμαι διατεθειμένη να ακούσω και να υποστώ τα χειρότερα για μια στιγμή μαζί του... "Δε σε θέλω βρε παιδί μου πως να το κάνουμε???" Το άκουσα μια, δυο τρεις, 25, 347, 8721, 65748397,0861085... Ακόμα να το χωνέψω. Πρώτη φορά ζητάω μια ευκαρία να διορθώσω τα λάθη μου και μου το αρνούνται...Και μάλιστα ένας άνθρωπος που ήξερα οτι με αγαπούσε πολυ... Θεία Δίκη? Καλά να πάθω για να κάνω βλακείες? Άρπα τη? Δεν ξέρω τι να πω... Μπορεί κάποιος απο εσάς να με βοηθήσει?? Σε ένα μεγάλο λάθος, αξίζει η συγχώρεση? Αξίζει μια δεύτερη ευκαρία? Η ο κατηγορούμενος καταδικάζεται σε ζωντανή ταφή και με το κεφάλι προς τα κάτω?

Θα μου πείτε, ούτε η πρώτη είσαι ούτε και η τελευταία... Κι ο πρίγκηπάς σου το ίδιο... Χαλαρώστε κι οι 2....
Τελοσπάντων... Άβυσσος η ψυχή της πριγκήπισας...

Αυτοί οι ολίγοι προβληματισμοί για αρχή... Είμαι βαρετή το ξέρω... Το καταλαβαίνω... Αλλά... Αυτό το αλλά μπαίνει πάντα μέσα..... Αχ βρε Χ......