Αφιερωση.....

"Δεν μπορουμε να αποφυγουμε τη μοιρα μας. Η δικη μου μοιρα εισαι εσυ. Ποτε δε θα ανηκει ο ενας στον αλλον σωματικα, αλλα σιγουρα ανηκουμε ο ενας στον αλλον πνευματικα. Επεσες μεσα μου, επεσα μεσα σου-αιχμαλωτοι ειμαστε κι οι δυο. Ακομα κι αν δεν εισαι ο αντρας μου στη σαρκα μου, εισαι ο αντρας μου στις αναμνησεις μου, στα ονειρα μου, στις ελπιδες μου. Απ'αυτα με κρατας. Ισως μπορουμε να χωριστουμε αλλα δεν μπορουμε πια να χωρισουμε. Ολες αυτες τις μερες που ελειπες, που ελειπες απο δω μεσα, που ελειπες απ'τον εαυτο σου, εγω συνεχιζα να σου απευθυνω ολες μου τις σκεψεις, μοιραζομουνα μαζι σου τις διαθεσεις μου. Τι σημαινει να εισαι ερωτευμενη με εναν αντρα; Σημαινει να τον αγαπας ερημην του εαυτου σου, ερημην του ιδιου, σε πεισμα και εναντιον ολων. Εγω αγαπω αυτα που επιθυμεις κι αυτα που αποστρεφεσαι, αγαπω τον πονο που μου προκαλεις, εναν πονο που δεν με ποναει, εναν πονο που αμεσως τον ξεχνω, εναν πονο που δεν αφηνει ιχνη. Ερωτας ειναι αυτη η ανοχη....η ανοχη που σου επιτρεπει να περνας απο ολες τις καταστασεις, απ'τη θλιψη στη χαρα, με την ιδια ενταση. Σ'αγαπουσα πριν θελησεις να με "σκοτωσεις". Εξακολουθω να σ'αγαπω. Ο ερωτας μου για σενα ειναι ενας πυρηνας, ενα νεφελωμα στο βαθος του μυαλου μου, κατι που δεν μπορω πια οθτε να το φτασω, ουτε να το αλλαξω. Ενα μερος σου ειναι μεσα μου. Ακομα κι αν εφευγες, αυτο το μερος θα εμενε. Εχω μεσα μου ενα καλουπι σου. Ειμαι το αποτυπωμα σου κι εσυ εισαι το δικο μου. Κανεις απ'τους δυο μας δεν μπορει πια να υπαρχει χωρις τον αλλον."

*Αποσπασμα απο τα "Μικρα συζυγικα εγκληματα" του Ερικ Εμανουελ Σμιτ.