...

Έτσι είμαι εγώ.

Όταν πια δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να διορθώσεις τα λάθη σου και το συγνώμη μοιάζει σαν ανέκδοτο, τότε τι μένει να κάνεις;;;





Κοντά σου δεν μπορώ να ζω
Κι όταν μακριά σου ζω μου λείπεις
Σ’ έχω εκεί , δεν σ’ έχω εδώ 
Έτσι είμαι εγώ

Στις άδειες νύχτες σε μετρώ
Στο φως σε βρίσκω μα σε χάνω 
Σ’ αγγίζω αλλά δεν σε κρατώ
Έτσι είμαι εγώ
Δε φταίω εγώ 

Εγώ θα φταίω πάντα εγώ
Έξω απ’ τα μέτρα του καιρού μου
Εχθρός του ίδιου του εαυτού μου
Έτσι είμαι εγώ
Δε φταίω εγώ 

Εγώ θα φταίω πάντα εγώ
Τους νόμους όλους αντιστρέφω
Ότι αγαπάω καταστρέφω
Έτσι είμαι εγώ
Δε φταίω εγώ 

Ποτέ κοντά σου δε θα ζω
Κι όταν θα λείπω εσύ θα μ’ έχεις
Αν είμαι εκεί θα ‘μαι κι εδώ 
Δε φταίω εγώ 
… φταίω εγώ

Εγώ θα φταίω πάντα εγώ
Έξω απ’ τα μέτρα του καιρού μου
Εχθρός του ίδιου του εαυτού μου
Έτσι είμαι εγώ
Δε φταίω εγώ 

Εγώ θα φταίω πάντα εγώ
Τους νόμους όλους αντιστρέφω
Ότι αγαπάω καταστρέφω
Έτσι είμαι εγώ
…φταίω εγώ 

Κοντά σου δεν μπορώ να ζω..
…….…φταίω εγώ

Η αλήθεια πονάει....

Η αλήθεια πονάει.... Έχω ακούσει πολλές φορές να το λένε.... Ποια αλήθεια όμως πονάει; Αυτή που σου λένε κατάμουτρα, που συνήθως δεν είναι και ολόκληρη, ή αυτή που δεν θα μάθεις ποτέ; 

Στο θέατρο μαθαίνει κανείς πως να φτιάχνει το "πίσω κείμενο" από αυτό που γράφει στα χαρτιά που έχει μπροστά του, ώστε να τον βοηθήσει να πλάσει τον χαρακτήρα που υποδύεται και να μπει πιο εύκολα στο συναίσθημα.. Τις περισσότερες φορές είναι και πολύ πιο ενδιαφέρον... Έτσι στην ουσία, άλλα λέει κι άλλα εννοεί... Άλλα καταλήγει να λέει, αλλά από αλλού έχει ξεκινήσει... Άλλα ακούμε εμείς, αλλά άλλα θέλει να πει... Εν τέλει όμως οι έξω ακούνε μόνο αυτά που λέει... Ένα έτοιμο αποτέλεσμα. Τη μισή αλήθεια.. Γιατί η άλλη μισή είναι στο "πίσω κείμενο". Και τις περισσότερες φορές τη γνωρίζει μόνο ο ίδιος ο ηθοποιός... 

Κάπως έτσι γίνεται και εκτός θεάτρου. Όταν φτάνει κάποιος να πει μια αλήθεια, υπάρχει κάτι που τον έχει οδηγήσει εκεί. Την ώρα που λέει στον άλλον αυτά που έχει να του πει, την αλήθεια του, υπάρχει και ένα "πίσω κείμενο" που δεν περιλαμβάνεται στην εξομολόγηση.. Είναι αυτά τα λόγια που είτε δεν θέλει να τα πει  από φόβο, ντροπή ή εγωισμό..είτε δεν τα έχει παραδεχτεί στον εαυτό του... Πόσο ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε και το "πίσω κείμενο"! Να βλέπαμε σε τι ψυχολογική κατάσταση ήταν ο άλλος όταν ετοίμασε το λογίδριό του, τι από αυτά που πραγματικά σκεφτόταν ξεστόμισε εν τέλει, γιατί τα είπε, τι τον ώθησε να τα πει και γενικά όλο το juicy παρασκήνιο..

Επανερχόμαστε λοιπόν στο "η αλήθεια πονάει"... Ισχύει... Όταν σου λέει κάποιος την αλήθεια γαμιέται ο Δίας, σου αλλάζει και τα φώτα... Αλλά έχω την εντύπωση ότι μπορεί να γίνει και χειρότερο.. Γιατί που ξέρω εγώ ρε φίλε ότι αυτό που μου λες εσύ είναι όντως όλη η γαμημένη η αλήθεια;;; Γιατί να μην ισχύει κι εδώ το "πίσω κείμενο";;;  Αυτό που λείπει όμως, εγώ το θέλω.. Βιτσιόζα και ανώμαλη; Εννοείται!  

Κατά πάσα πιθανότητα θα πονάει πιο πολύ.. Και ξέρετε γιατί; Γιατί τότε θα είναι αλήθεια 100%...

Υ.Γ. Όταν λέμε ότι η αλήθεια πονάει, ποιον πονάει τελικά;;; Αυτόν που την ακούει η αυτόν που τη λέει;;; 

...ανθρώπων έργα...

"δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές

κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα"

Εγώ τις μετάνιωσα αυτές τις δυο κουβέντες... Ελπίζω να μετανιώσεις κι εσυ για την απόφαση σου και να έρθεις να με βρεις....

Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια....

Pote omws.....

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑΝ

http://www.youtube.com/watch?v=sL0R8qUF6RA

Ήταν άκυρα τα σήματα
πως όλα συνεχίζονται
και απλή παρηγοριά
πως τα πάντα συνηθίζονται

Τώρα μόνο πρώτο πρόσωπο,
τα γόνατα λυγίζουνε,
τα χέρια αχρηστεύονται,
τα χείλη απλά θυμίζουνε

Τι να το κάνω το τηλέφωνο
και τι να πω στη μάνα μου,
γιατί να ταξιδέψω,
τη ζωή μου να ξοδέψω;

Για ποιο λόγο να δακρύσω
και για ποιον να τραγουδήσω,
για ποια μάτια να είμαι όμορφος,
για ποιο σώμα δυνατός;

Ποια καλοσύνη να μισήσω
και ποιο μίσος ν’ αγαπήσω,
ποιο κρεβάτι να προδώσω,
ποια αμαρτία να δικαιώσω;

Όλα μέσα μου πεθαίνουν,
οι χαρές μου αρρωσταίνουν
και της Άνοιξης τη φύση
ποιος γιατρός θα τη νικήσει;

Ίσως δεν ήσουν κάτι πιο πάνω
από ένα γέλιο στα αστεία μου,
από μια σκέψη πριν κοιμηθώ,
από ένα δάκρυ στην κηδεία μου,
όμως η θάλασσα που πέφτω
είναι μια δίνη χωρίς εσένα
και το βουνό που ανεβαίνω
λέγεται Γολγοθάς για μένα
τώρα που δεν έχω κανέναν

Για τον Χ...